Onderaan deze pagina het verslag!!

Welkom op onze Sister's Hope Pagina! Wij zijn Tony en Nancy (mijn moeder en ik) en we wandelen in de strijd tegen borstkanker. Meer informatie over ons en onze hulptroepen staat bij het team.

Wil je direct doneren? Klik dan hier!

Donate directly? Click here!

1 op de 8 vrouwen in Nederland krijgt borstkanker. Van de 200 borstkankerpatienten is er 1 man.
Onderzoek is hard nodig! Wij dragen daar graag ons steentje aan bij.

Wat houdt A Sister's Hope in?
Wij lopen samen met een paar honderd andere mensen 60 kilometer in 2 dagen.
Om mee te doen aan deze tocht gaan wij 2 uitdagingen aan:
1.Trainen om 60 kilometer te kunnen wandelen.
2.We dienen per persoon 1500 euro op te halen (van te voren!) dat volledig ten goede komt aan borstkankeronderzoek.

Een hele klus, maar zeker niet onhaalbaar! Vorig jaar heeft Nancy alleen meegelopen en bijna 1800 euro opgehaald. (voor meer info: http://nancy.vanbaak.info )

Voor meer informatie over A Sister's Hope kijk op www.asistershope.org

Maak het verschil! Groeten, Tony en Nancy

Het Verslag!!

Het heeft even geduurd, maar hier is dan het verslag van de Sister's hope tocht 2009!
Al vroeg op in het Haagse.... Om 5.15 zat ik aan de koffie, met manlief en Arthur en Claudia (de buurtjes) die heel sociaal vroeg mee zijn op gestaan om me uit te zwaaien! (bedankt nog!)
Aangezien het vrijdagavond wat laat was geworden, viel het nog wel taai.
Het idee was om in de trein nog wat te slapen, maar dat lukte natuurlijk voor geen meter :)
Veel te spannend allemaal!!

Volledig NIET des Nancy's een trein TE VROEG genomen, zodat ik zeker wist dat ik bij eventuele vertragingen toch nog op tijd zou zijn. Klein probleempje.... Mams was daar niet van op de hoogte... Dus van 7.30 tot 8.15 heb ik bij de lopers-afdrop-plek op moeders staan wachten, terwijl zij samen met papa op het perron trein na trein zag komen en gaan zonder Nancy...

Om 8.20 via ome Jos toch pap en mam gespot en na snel inchecken waren we nog NET op tijd voor de opening!
Mam nog met pijn in haar buiken de tranen nog op de wangen, Nancy uiteraard zonder zorgen.. Gelukkig was mam er weer snel bovenop en konden we de Utrechtse heuvelrug gaan bedwingen!

In tegenstelling tot de rest van Nederland (Den Haag, Lemmer, Enkhuizen en Obdam) liepen wij lekker in het zonnetje!
We hebben over de hele zaterdag maar 15 minuten regen gehad in totaal!

Heerlijk lopen kletsen en stiekempjes al behoorlijk wat kilometers weggestapt kwamen we aan bij de lunch. Alles in Hollandse stijl, erg leuk gedaan door de vele vrijwilligers die ook meehelpen onderweg!
Beetje jammer van de ranzige "sonja-verantwoorde-reepjes" onderweg, maar ja, je weet hoe dat gaat met gegeven paarden! (in de prullenbak dus..)
De spieren en de voetjes houden het nog steeds goed en we stappen vrolijk verder. Zo af en toe horen we trieste verhalen van mede-lopers en prijzen ons meer dan eens gelukkig dat we dit samen kunnen doen.
De meiden van mijn leeftijd die lopen 'voor' hun moeder in plaats van 'met' hun moeder zijn talrijk. We voelen ons dus rijk!

Terwijl papa aan de lijn hangt en op het punt staat zijn al voorgeschilde aardappeltjes verkeerd te bakken (kan dat? ja dat kan! vraag maar aan mijn vader ;) ) hebben we de finish in het vizier! De eerste 33 zitten erop en we zijn de dag doorgesleept door allemaal lieve smstjes en belletjes!

Pendelauto naar de camping for a day bij de hockeyclub in Weesp! Voetjes van moeders doen het nog prima, die van mij moeten nog even langs de blarenpoli... Ik loop in ieder geval netjes recht, want ik heb aan beide kanten op dezelfde plek op mijn hiel een mooi exemplaar! Gelukkig op een plek waar ik er niet heel van last van heb dus dat scheelt.

Ongeveer 20 jaar geleden heeft mijn zus een mooie retrobruine tent gekocht van ECHT doek met ECHTE stokken.
Niet van dat hippe lightweight spul dus, met fiberstokken en elastieken, neeeee de REAL DEAL!
Samen met een heel vriendelijke meneer (1ste vrouw verloren aan borstkanker, 2de vrouw net met de chemo's begonnen *slik*) dit prachtexmplaar in elkaar gefabriekt. Hij stond in no time!
Maar goed, het luchtbed dat we mee hebben gekregen van Leny (bedankt MIKE!!) is een ultrahip Airobed geval, dus die werkt alleen met een stopcontact in de buurt.
Verderop bij het stopcontact dus dat geval erin en die begon al heel snel behoorlijke vormen aan te nemen. Eerst nog licht giechelend, maar later met kleine angstzweetdruppeltjes op de bovenlip stonden we erbij en keken ernaar...
"hij's wel groot he?"
Tja. Dat bleek.
Dat ONGELOVELIJKE apparaat ging natuurlijk nooit die tent in!! De 30 dagen niet goed geld terug garantie was al eventjes verlopen (oh en Mike,... we hebben je boxershort gevonden hoor! Erg leuk zulke fanmail!!)
Gelukkig heeft de aardige meneer die ons al had geholpen met de tent na een telefoontje het 'kleine' probleempje voor ons opgelost "Ik sta hier met 2 dames die de tent en het luchtbed niet helemaal op elkaar afgestemd hebben!"
We hebben na het eten en een biertje/wijntje heerlijk geslapen in een van de medical tenten!

Lepeltje,lepeltje zo vertrokken en de volgende dag gezond weer op!

De wachttijd bij de blarenpoli was behoorlijk, dus we hebben ervoor gekozen om mijn voeten bij de eerste pitstop te laten tapen. Nieuwe voetjes had ik weer!! Zo in de wolken dat ik weer soepeltjes kon lopen, dat ik mijn rugzak was vergeten.....
Aiaiaiai, aangezien daar de regenponcho inzat moesten we toch echt terug... (dusseh,... we hebben meer gelopen dan 60!!)

Na alle bos en hei van gisteren, vandaag een hele andere dag. Langs rivieren en over dijkjes gingen we richting Amsterdam. Over het water met het pontje richting de lunch.
Aangezien dit de eerste keer in 38 (!) jaar huwelijk was, dat mijn moeder langer dan 1 dag van huis was, waren we behoorlijk blij mijn vader te zien bij de lunchplek.
Sentimentele mutsen als wij zijn bij de familie Beers hielden we dit met zijn drietjes natuurlijk (weer) niet droog...

Na een broodje in en een buitje op ons hoofd, liepen we weer lekker verder. Lichtelijk achteraan (ik had minder getraind dan goed voor me was geweest) maar wel lekker 'steady'. Onderweg nog wel wat buien gehad, maar niet echt heel erg.
Lekker verder gewandeld door Abcoude, waar twee jongetjes van rond de acht jaar langs de kant stonden met limonade voor de lopers *smelt*.
Al met al liepen we stiekem nog een heleboel lopers voorbij en zijn we uiteindelijk snakkend naar gerstennat (zo moeder zo dochter) gefinisht bij de sporthal Zuid (de verzamelplek voordat we naar het stadion zouden gaan).
Na 60 kilometer hoeft er maar iemand "boe" te zeggen en je jankt al, dus we waren weer een beetje lek met zijn tweetjes.
We F**KING did it!
De finish in het olympisch stadion ongeveer een uur later was overweldigend! Zoveel mensen en zoveel geld!
We hebben met 465 lopers en 80 vrijwilligers 1 miljoen euro opgehaald!!
Een GIGA bedrag en een GIGA ervaring.
We hadden het voor geen goud willen missen!

Papa, Michiel, Arthur, Claudia, Stijn, Julius, Jo en Marieke waren er om ons op te vangen en nadat het programma in het stadion was afgelopen konden we lekker, moe maar voldaan, naar huis

Mam ik hou van je en vond het geweldig om dit met je te hebben gedaan!
Liefs,
Nancy

Ps: Voor iedereen die ons heeft gesteund onderweg of financieel: SUPER BEDANKT!!